Górczyn

Pierwsze wzmianki o wsi Górczyn pojawiają się w dokumentach z XIII wieku. Należała ona wówczas do książąt wielkopolskich. Na przełomie XIII i XIV wieku rozpoczął się proces przechodzenia Górczyna pod jurysdykcję Poznania, zakończony po licznych procesach dopiero w 1609 roku. W tym okresie we wsi powstał folwark. Po zniszczeniach wojennych i epidemiach, które nawiedziły Wielkopolskę w XVII i XVIII wieku, w latach 1750-1753 władze Poznania sprowadziły do wsi kolonistów z okolic Bambergu - przodków Bambrów. Mieszkańcy Górczyna jako jedni z nielicznych, pod dowództwem swojego sołtysa, Macieja Palacza, wzięli udział w powstaniu 1846 roku. Po zniesieniu Twierdzy Poznań, w 1900 roku wieś włączono do Poznania.

Opis

Przy takich ulicach jak Palacza, Sielskiej, Wieśniaczej (w latach 1974-1975 po wybudowaniu "deski" z adresem Jarochowskiego 93-105 ulica Wieśniacza przestała istnieć), Kuźniczej i Kosynierskiej pozostały zabudowania z XIX wieku, w tym pozostałości wiejskich zagród. W latach 2004-2007 znaczna część budynków została ocieplona i uzyskała nową kolorystykę. Przy ul. Głogowskiej, przed Wiaduktem Kosynierów Górczyńskich, można podziwiać wzniesione w latach 1927-1929 według projektu J. Tuszowskiego pierwsze w Poznaniu modernistyczne osiedle mieszkaniowe, zwane popularnie "Budowkami". W połowie lat 70. XX wieku na Górczynie zaczęły powstawać bloki mieszkalne z wielkiej płyty. Na skraju Górczyna, przy ul. Ściegiennego, położony jest Cmentarz Górczyński. Na Górczynie są zlokalizowane szkoły i gimnazja - Szkoła Podstawowa nr 10 na ul. Bosej, gimnazjum na ul. Jarochowskiego oraz Gimnazjum nr 50 na ul. Ściegiennego; a także dwa przedszkola: w Parku Górczyńskim i przy ulicy Bosej.

źródło : wikipedia.